ქართველი ერის (და ზოგადად კავკასიელ ერთა) მატერიალური და სულიერი კულტურის შესწავლის ისტორია, საბედნიეროდ, ასწლეულებს სწვდება. ჩვენს ხელთაა უმდიდრესი სამეცნიერო მემკვიდრეობა, რომელიც წინამორბედთა თავდაუზოგავი შრომითა და დიდი რუდუნებითაა შექმნილი. განსაკუთრებული ეტაპი ქართულ ისტორიოგრაფიაში XX საუკუნის 30-აიანი წლებიდან დგება, როცა შექმნილი პოლიტიკური და იდეოლოგიური ვითარების პირობებში შემუშავდა და დაინერგა რიგი საკვალიფიკაციო სტეროეტიპებისა, რომელთა ფონზეც ხდებოდა ქართველი ერის (და ზოგადად ერის) ისტორიის და კულტურის შესწავლა - გასიგრძეგანება.

This project is in essence the continuation of the research on traditional Central Caucasian religion funded in 1999-2002, with a shift in orientation motivated primarily by observations made in the field at that time. The primary goal of my research during this period was the documentation and analysis of the surviving remnants of highland Caucasian "paganism", a syncretic religious system comprising elements appropriated from Georgian Orthodox Christianity, but whose core principles go back much further in time.

XIX საუკუნის დასაწყისში დასავლეთ ევროპაში აღმოსავლეთმცოდნეობამ, როგორც მეცნიერებამ, პირველი ნაბიჯები გადადგა. თუმცა მისდამი ინტერესი XVIII საუკუნის ბოლოდან დაიწყო. ამის დასტურია 1795 წელს პარიზში დაარსებული სასწავლებელი "Ecole spéciale", რომელიც აზიის ქვეყნების საელჩოების და საკონსულოებისთვის აღმოსავლეთმცოდნეებს, მთარგმნელებს და თარჯიმნებს ამზადებდა. ეგვიპტეში ნაპოლეონის ლაშქრობის შემდეგ მეცნიერების წინაშე სრულიად ახალი ინტერესების სფეროები გამოიკვეთა, ხოლო მეცნიერულ მუშაობას ახალი შტრიხები შეემატა, აღმოსავლური კულტურისადმი ახალი მიდგომა ჩამოყალიბდა და პარალელურად ახალი კონტაქტებიც დამყარდა.