წერილი დაწერილია 1988 წელს. იგი წარმოადგენს პასუხს მ. ვ. ანდრეევას რეცენზიაზე, რომელიც დაიბეჭდა "სოვეტსკაია არხეოლოგიაში" (# 4, 1987, გვ. 273-283). ავტორისგან დამოუკიდებელი მიზეზების გამო განვლილ პერიოდში ვერ მოხერხდა წინამდებარე წერილის ამოქვეყნება მოსკოვისა და თბილისის სამეცნიერო ჟურნალებში.

მკვლევართა ყურადღებას დიდი ხანია იპყრობს საქართველოში მევენახეობა-მეღვინეობის წარმოშობის საკითხი. ეს მით უფრო საინტერესოა, რომ ამიერკავკასია გამოირჩევა როგორც ველური, ისე კულტურული და მათ შორის გარდამავალი ფორმების ვაზის მრავალფეროვნებით. ამიტომ რეგიონი ვაზის მოშინაურებისა და კულტივირების ერთ-ერთ უძველეს კერად ითვლება სამხრეთ-დასავლეთ წინააზიურ არეალთან ერთად.

კავკასიოლოგიის საერთაშორისო სამეცნიერო-კვლევითი საზოგადოებრივი ინსტიტუტის ბაზაზე, კანადის მეცნიერებათა აკადემიის მიერ გამოყოფილი გრანტის საფუძველზე, 1995-1997 წლებში, აღმოსავლეთ საქართველოს მთიან რეგიონებში (ფშავ-ხევსურეთში) შესაძლებელი გახდა ეთნოგრაფიული და ლინგვისტური მასალების შეკრება. ამან საშუალება მოგვცა გვემსჯელა აქ დღევანდლამდე შემორჩენილ ქალ-ვაჟის ხატში გაყვანის ტრადიციაზე.